Zmiany zachodzą w ciszy i świetle

Rzeźba przedstawiająca zwierzopodobnego stwora z maską przypominającą ludzką twarz otoczoną aureolą. Stwór spaceruje po łąkach – jest to istota półzwierzęca, półludzka, po części niebiańska. Nawiązuje do przedstawień bóstw słonecznych (np. na Bliskim Wschodzie, w Mezopotamii czy w Egipcie), łączących elementy ludzkie i zwierzęce. Autorka dąży do tego, by stwór kojarzył się pozytywnie; jest spokojny i łagodny, tak jak promienie słoneczne, które swą cichą pracą sprawiają, że te piękne łąki mogą każdego roku bujnie rozkwitać. Pełni funkcję strażnika tych pięknych, dzikich terenów. Praca zaprasza do zatrzymania się, kontemplacji, harmonijnie wpisując się w krajobraz Łąk Golędzinowskich i naturalny rytm praskiego brzegu Wisły.

Ewa Dąbrowska
Absolwentka ASP w Warszawie – Wydział Rzeźby, Pracownia Prof. Antoni Janusz Pastwa). Dyplom został doceniony nagrodą Towarzystwa Przyjaciół ASP i nagrodą „Inicjatywa Entry” za całokształt twórczości w czasie studiów. Autorka wielu projektów artystycznych w kraju i za granicą m.in: La Forêt Monumentale #2, wielokrotna uczestniczka Landart Festiwalu. Zajmuje się tworzeniem instalacji, happeningów, a także rzeźbą tradycyjną. Poszukuje sposobów, by połączyć w jednym kreatywnym procesie główne dziedziny swojej działalności: muzykę i rzeźbę.

Rzeźba swoim kształtem odnosi się do archetypu schronienia, konstrukcji wykonanej z gałęzi, która może stać się tymczasowym domem. Może budzić również skojarzenia z czasem wakacji, biwaków i dziecięcej zabawy ale również z kryzysem i niezaspokojoną potrzebą dachu nad głową. Artysta nadaje prostej formie cechy ludzkie, oczy, usta, nos i uszy, dzięki nim zyskuje ona swoją odrębność, posiada własne zmysły i osobowość. Oczy rzeźby zwrócone są na wchód, będzie codziennie wypatrywać poranka.

Józef Gałązka
Artysta rzeźbiarz. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Doktorant w Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. W swojej praktyce bada relacje między rzeźbą, architekturą i porządkiem społecznym, interesuje go status pomnika, modernistyczne dziedzictwo oraz mechanizmy wizualnej organizacji przestrzeni. Jego prace często operują uproszczoną formą, redukcją i modularnością, sytuując się na styku rzeźby autonomicznej i funkcjonalnej. Mieszka i pracuje w Warszawie.

Projekt „Leżakowanie” to 50 leżaków miejskich, które są dostępne do użytkowania dla mieszkańców Warszawy na nadwiślańskich plażach. Leżaki są jednocześnie formą zielnika roślin, które możemy spotkać nad Wisłą.

Wizerunki roślin wykonane w technice cyjanotypii prezentują 20 różnych gatunków charakterystycznych dla nadwiślańckich zarośli, łąk i mokradeł. Jest to również zachęta do relaksu, zaniechania i odpuszczenia, oraz oddania przestrzeni do zrastania roślinom i przyrodzie, podczas gdy my, ludzie możemy sobie w końcu odpocząć i poleżakować. Leżakowanie to także termin odnoszący się do leżenia odłogiem, oddawania się procesom zarastania i zmienienia perspektywy na uważną wobec dzikich roślin i przyrody w mieście. Zielnik nadwiślański nawiązuje w swojej formie do XIX wiecznego zielnika glonów Anny Atkins i stara się oddać różnorodność lokalnej przyrody.

Diana Lelonek
Artystka wizualna, absolwentka wydziału Komunikacji Multimedialnej Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu (2014), gdzie ukończyła też Interdyscyplinarne Studia Doktoranckie, doktorat w zakresie sztuk wizualnych (2019). Obecnie pracuje na Wydziale Badań Artystycznych i Studiów Kuratorskich na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W swoich pracach odnosi się do relacji ludzi i innych gatunków, redefinicji pojęcia Natury. Używa różnych mediów: fotografii, instalacji, pracy z tkaniną.

Instalacja nawiązuje swoją formą do monumentalnych odłamków skalnych czy głazów o charakterystycznej, warstwowej strukturze, przypominającej geologiczne przekroje ziemi. Kluczowym założeniem pracy jest wykorzystanie niepotrzebnych już druków, książek czy dokumentów – zebranych wśród mieszkańców stolicy. Papier – nośnik ludzkiej wiedzy, kultury i pamięci, w tym kontekście staje się symbolem ogromu ale i fragmentaryczności zgromadzonych przez ludzi informacji, natomiast jego nadmiar i niska trwałość dotykają problemu współczesnej nadprodukcji treści. Miliony sprasowanych arkuszy papieru, tworzących kolejne warstwy kulturowej skamieliny poddawane są stopniowemu działaniu czynników atmosferycznych. Forma ma w sobie zagłębienia i szczeliny wypełnione ziemią wraz z nasionami. Ich wzrost będzie stopniowo zmieniał kształt głazu nadając mu formę prawdziwie żywych archiwów.

Aleksandra Pulińska
Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych im. W. Strzemińskiego w Łodzi oraz w Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi w Istambule. Obecnie studiuje w Szkole Doktorskiej Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Artystka działała do tej pory w różnorodnych mediach. Jest m. in. autorką łódzkich murali i wnętrz sakralnych. W ramach wcześniejszych projektów dla CPMJP2 zrealizowała m.in. głośną rzeźbę plenerową „Spragniony” . Od 5 lat rozwija projekt intermedialny, angażujący siły natury w proces twórczy. Prowadzone w ramach doktoratu badania artystyczne traktują papier jako materiał i medium na granicy kultury i natury.

Praca o charakterze zaangażowanego manifestu i aktywizmu ekologicznego, pomyślana jako wyraz „myślenia magicznego” – rzeźbiarskie zaklęcie wspierające starania o powołanie Wiślańskiego Parku Narodowego i ochronę dzikiej Doliny Środkowej Wisły przed regulacją i betonowaniem. Konstrukcja o trzech podporach opiera się na bogato rzeźbionym, dębowym słupie, na którym autorka w prosty, reliefowy sposób uwiecznia pełną ikonografię wiślanych bohaterów: od nieobecnego już w Wiśle jesiotra bałtyckiego, którego szlak migracyjny zniweczyła tama we Włocławku, przez chronionego ostrygojada, szczerzuję wielką, zatrudnioną do badania jakości wody w „Grubej Kaśce”, wierzbę, aż po postaci kajakarzy i porzucone przez nich śmieci. Dwie pozostałe podpory mają charakter szkieletowy nawiązujący do żeber łodzi. Cała brama jest wykonana w technice tradycyjnego ciesielstwa. Rzeźba ulega naturalnej transformacji: metal rdzewieje, a drewno pęka i pęcznieje pod wpływem aury.

Anna Siekierska
Rzeźbiarka, autorka działań performatywnych w przestrzeni publicznej oraz aktywistka działająca na rzecz ochrony przyrody. Jest absolwentką Wydziału Rzeźby warszawskiej ASP, gdzie obroniła dyplom w 2013 roku, a obecnie współprowadzi Pracownię Rysunku Interdyscyplinarnego na tej samej uczelni. Laureatka licznych wyróżnień artystycznych, uczestniczka rezydencji twórczych w kraju i za granicą. W swojej unikalnej praktyce twórczej bezkompromisowo łączy wieloletnie doświadczenie rzeźbiarskie z głęboką wrażliwością ekologiczną oraz obroną środowiska naturalnego.