Uczestnicy zajęć usiłowali, jak dotąd, skonfrontować idee i kierunki Solidarności – porównując je z dyskursem władzy PRL-u, zastanawiali się nad różnicami między doświadczeniem a ideałami. Gościem seminarium był Włodzimierz Domagalski – członek Solidarności Walczącej, historyk, dokumentalista tamtych czasów. Podjęto próbę porównania obu doświadczeń totalitaryzmu – doświadczenia szeroko rozumianego społeczeństwa oraz elitarnych jednostek. Uczestnicy seminarium zauważyli, że doświadczenia te różniły się, ale miały też wiele cech wspólnych – dotyczyły bowiem dobra i zła, nadziei, wspólnoty, przezwyciężania strachu.
W Polsce następowało zbliżenie między poszczególnymi grupami społecznymi. Intelektualiści przestali tworzyć klasę samą dla siebie, kierującą się specyficznym etosem (Benda). Nie byli też funkcjonariuszami państwa, którzy utwierdzają jego hegemonię w sferze ideologii (Gramsci). Nie należeli również do freischwebende Intelligenz, która pokonała swój determinizm pochodzenia (Mannheim). Intelektualiści byli z ludem i dzielili jego doświadczenia (chociaż w inny sposób). Ich także dotykał Duch odnawiający oblicze polskiej ziemi.
Ważną rolę odegrał w tym Kościół, zwłaszcza nauczanie Jana Pawła II (ex cathedra oraz to szczególne z czasu pielgrzymek).
Przejście z poziomu doświadczenia na poziom języka – poprzez sztukę, naukę i filozofię – na pewno jest konieczne.
Więcej informacji o projekcie można znaleźć TUTAJ.
