W ramach 16 edycji Festiwalu Nowe Epifanie, realizowanej pod hasłem „A cóż im zwrócisz za to, co oni tobie dali?” (Syr 7, 27–28), rozszerzamy formułę o wydarzenia dla najmłodszych widzów i bliskich im dorosłych, tworząc po raz pierwszy Rodzinne Nowe Epifanie. Pierwsza edycja odbędzie się tradycyjnie w okresie Wielkiego Postu, przypadającego w dniach 5 marca – 14 kwietnia 2025 roku.

Ideą przeglądu jest wzbudzenie w młodszych widzach pogłębionych relacji międzyludzkich i wrażliwości za sprawą przeżyć estetycznych i duchowych. Rodzinny program – w tym roku adresowany do najnajów i przedszkolaków – proponuje doświadczenie wspólnej autentycznej obecności w świecie wynikającej z rodzinnego współuczestnictwa w wydarzeniu artystycznym opartym na ruchu, co wyraziście wpisuje się w zawartą w tegorocznym haśle narrację międzypokoleniową.

Oprócz ostatnich przedstawień znanych warszawskiej publiczności artystek – Izabeli Chlewińskiej, Alicji Morawskiej-Rubczak i w koprodukcji Centrum Sztuki Dziecka z Festiwalem premiery Hanny Bylki-Kaneckiej – do stolicy przyjadą spektakle Katarzyny Peplinskiej-Pietrzak i poznańskiej grupy Kolekktacz. W programie znajdą się także warsztaty oraz bezpłatny pokaz filmowy „Marcel Muszelka w różowych bucikach”.

Spektakle są dostosowane do osób z różnorodnymi potrzebami – z niepełnosprawnością wzroku, g/Głuchych i słabosłyszących oraz neuroróżnorodnych. Przedstawienia będą grane w weekendy w godzinach porannych w dwóch przestrzeniach – Ursynowskiego Centrum Kultury „Alternatywy” i teatru Potem-o-tem, przystosowanych architektonicznie do osób z niepełnosprawnościami.

Katarzyna Lemańska, pomysłodawczyni i dyrektorka Rodzinnych Nowych Epifanii:

– Zależało mi, by zaprosić choreografki i artystki pracujące nad ruchem, które tworzą spektakle o wysokiej jakości artystycznej dla rodzin. Drugim warunkiem był wiek odbiorców – w programie proponujemy zarówno przedstawienia dla najnajów, czyli dzieci w wieku od 0 do 2 lat, jak i przedszkolaków oraz bliskich im dorosłym. W tytule przeglądu mamy słowo „rodzinne”, ale umówmy się, że rodzinę definiujemy bardzo szeroko. Zabierzmy do teatru wszystkich bliskich, z którymi chcemy wytarzać się na macie, potańczyć, pośmiać – po prostu być razem. Wierzę, że taka bliskość cementuje nie tylko międzypokoleniową widownię, lecz także społeczeństwo. Dlatego zaplanowane spektakle zapraszają do współudziału, nakierowane są na opiekę i uważność, a nie są infantylną rozrywką, jaką oferują weekendowe serwisy kulturalne. Trzecią jakością jest świeża, eksperymentalna forma – choreografia i sztuki performatywne coraz częściej pojawiają się w repertuarze dla młodej widowni. Zgodnie z zasadą, że życie to ruch, ruchem jest też sztuka.