Dziś obchodzimy Ogólnopolski Dzień Solidarności. Co mówił o niej Jan Paweł II? „Solidarność – to znaczy: jeden i drugi, a skoro brzemię, to brzemię niesione razem, we wspólnocie. A więc nigdy: jeden przeciw drugiemu”.
Jan Paweł II był głęboko związany z działalnością polskiej Solidarności. Obserwował jej ruchy, kierował wiele słów do ludzi zrzeszonych w tym narodowowyzwoleńczym ruchu. Był niejako jego inicjatorem, gdy w 1979 roku wzywał na placu Zwycięstwa do odrodzenia polskiej ziemi. Podczas jednego z przemówień do mieszkańców Pomorza mówił: „Solidarność. To słowo jest Waszą chlubą. Tu, nad brzegiem Bałtyku, wypowiadam więc i ja to słowo, ponieważ należy ono do stałego przesłania społecznej nauki Kościoła. Jest też Solidarność częścią składową powszechnego dziedzictwa ludzkości”.
Ojciec Święty wskazywał na potrzebę właściwego rozumienia pojęcia „solidarność” i jasnego określenia jej priorytetów: „Solidarność musi iść przed walką. Wówczas ludzkość może przetrwać. I może przetrwać i rozwijać się każdy naród w wielkiej ludzkiej rodzinie. Bo co to znaczy solidarność? Solidarność to znaczy sposób bytowania w wielości ludzkiej, na przykład narodu, w jedności, w uszanowaniu wszystkich różnic, wszystkich odmienności, jakie pomiędzy ludźmi zachodzą, a więc jedność w wielości, a więc pluralizm, to wszystko mieści się w pojęciu solidarności. Sposób bytowania ludzkiej wielości, mniejszej lub większej, całej ludzkości poszczególnego narodu bytowania w jedności godnej człowieka”.
Jan Paweł II wskazuje na potrzebę zaangażowania w walkę, która może ocalić ludzkość. Lecz nie jest to walka brata przeciw bratu – chodzi o walkę w obronie praw człowieka, walkę o poszanowanie godności życia ludzkiego, walkę o prawo do życia i rozwijania się pod troskliwym okiem matki i ojca: „Powiedziałem: solidarność musi iść przed walką. Dopowiem: solidarność również wyzwala walkę. Ale nie jest to nigdy walka przeciw drugiemu. Walka, która traktuje człowieka jako wroga i nieprzyjaciela – i dąży do jego zniszczenia. Jest to walka o człowieka, o jego prawa, o jego prawdziwy postęp: walka o dojrzalszy kształt życia ludzkiego. Wtedy bowiem to życie ludzkie na ziemi staje się «bardziej ludzkie», kiedy rządzi się prawdą, wolnością, sprawiedliwością i miłością”.
Solidarność musi iść w parze z miłością i pragnieniem dobra całej wspólnoty. Przyjmijmy dzisiaj słowa Ojca Świętego: „Dzisiaj trzeba powiedzieć: «nie ma solidarności bez miłości». Nie ma szczęścia, nie ma przyszłości człowieka i narodu bez miłości (…), która przebacza, choć nie zapomina” (Jan Paweł II, Gdańsk-Zaspa, 12 czerwca 1987 roku).
