Hymn – papież słowiański

Hymn na cześć Ojca Świętego Jana Pawła II z okazji kanonizacji, z edycją rękopisu wiersza Juliusza Słowackiego.

Inspiracją do wydania specjalnej okolicznościowej płyty zawierającej piękną, a zarazem odważną stylistycznie kompozycję muzyczną w postaci podniosłego w charakterze hymnu na cześć Ojca Świętego Jana Pawła II jest rękopis wiersza Juliusza Słowackiego zatytułowany „Słowiański papież”.

Wiersz Słowackiego jest nie tylko proroctwem, zapowiedzią faktu polskiego papieża, ale także programem pontyfikatu oraz nieustannym i niewypełnionym jeszcze proroctwem dla Polski i świata.

W przekonaniu niektórych badaczy twórczości Słowackiego, udokumentowanym faktami jest to ostatni wiersz – a więc wiersz testament dla nas Polaków, zostawiony nam przez głęboko i poważnie myślącego o Polsce i przyszłości świata poetę, wieszcza, myśliciela i proroka.

Do napisania muzyki hymnu do słów Juliusza Słowackiego został zaproszony – Jerzy Cembrzyński, twórca wielu utworów muzycznych, aranżacji, opiekun artystyczny wielu nagrań i koncertów, kontrabasista orkiestry Filharmonii Narodowej. 

Utwór jest opracowany na dwoje solistów śpiewających – alt i baryton, kwartet wiolonczel, fortepian i chór czterogłosowy. Do projektu Słowiański Papież zostali zaproszeni następujący wykonawcy:

Agnieszka Wilczyńkska – alt
Robert Szpręgiel – barton
Andrzej Jagodziński – fortepian
Kwartet wiolonczelowy Filharmonii Narodowej w składzie:
Robert Putowski
Mikołaj Pałosz
Martyna Kępińska
Mateusz Szmyt
Jerzy Zelnik – recytacja
Chór Centrum Myśli Jana Pawła II pod dyrekcją Zofii Borkowskiej

Autor tekstu : Juliusz Słowacki

Autor muzyki: Jerzy Cembrzyński

Reżyseria dźwięku i mastering- Julita Emanuiłow

Komentarz – Jan Popis

Konsultant literacki – dr Marek Troszyński

Projekt graficzny- Ryszard Kajzer

Autor projektu – Elżbieta Sęczykowska

Wydawca płyty – Wydawnictwo muzyczne “Polskie Nagrania”
 Producent – Fundacja Mecenat Sztuki  Logo MS2 kwietnia, w dniu rocznicy śmierci Karola Wojtyły, którego odejście i późniejsza żałoba były wielkim, społecznym przeżyciem nie tylko w Polsce, chcemy zaprosić do głębokiej i autentycznej „Rozmowy o przemijaniu”. Rozmowy trudnej, wielowątkowej, ale i takiej, która daje nadzieję, bo rozmowa o śmierci, to tak naprawdę rozmowa o jakości i woli życia, zarówno tych, którzy odeszli, jak i tych, którzy opłakują stratę. Od 31 marca w naszych mediach społecznościowych (Facebook oraz Youtube) będzie publikowany cykl podcastów, artykułów oraz film poświęcony różnym aspektom śmierci.

Choroba, cierpienie i w końcu śmierć, to niezbywalne elementy naszego życia. To uniwersalne doświadczenie egzystencjalne, które zrównuje wszystkich umierających, bez względu na status społeczny, pochodzenie i wyznawaną, lub nie, wiarę. To w końcu smutek bliskich, którzy muszą zmierzyć się ze stratą i dojmującym poczuciem pustki, przeżyć je i z czasem zaakceptować, by dalej żyć.

Widzimy taką potrzebę, zwłaszcza teraz, w czasie pandemii i koszmaru wojny, kiedy temat śmierci, choć wszechogarniający, jest spychany w swej trudnej istocie na margines społecznego dyskursu i autentycznego, wspólnotowego przeżycia. A jego elementarne znaczenie w kulturze, społeczeństwie i życiu osoby jest sprowadzane do czysto statystycznego wymiaru i chłodnych kalkulacji ekonomicznych.

Tymczasem, jak podkreślają nasi eksperci i ekspertki zaproszeni do projektu, śmierć ma niezwykle ważny wymiar wspólnotowy. Ten wspólnotowy wymiar wyraża się nie tylko w rytuałach, ale także w tym, że w śmierci i żałobie niezmiernie ważna jest bliskość, czułość, obecność, rozmowa, „małe/wielkie” gesty miłości. Tym co pomaga nam przejść przez doświadczenie straty jest żywa relacja z najbliższymi. To właśnie ona daje odwagę do tego, aby zanurzyć się w tej Tajemnicy i, paradoksalnie, zobaczyć w niej ziarna życia i początek czegoś nowego.

Zapraszamy do pogłębienia tematu śmierci w kontekście indywidualnym i wspólnotowym za pomocą filmu i podcastów, które publikować będziemy w swoich kanałach Youtube oraz Facebook. 

PODCASTY:


  • Śmierć jest częścią życia – rozmowa z Aleksandrą Kurowską-Susdorf, autorką książki „Oswoić śmierć. Edukacyjny potencjał kaszubskich rytuałów pogrzebowych”, na co dzień współpracującą z Instytutem Dobrej Śmierci.
    W trakcie naszej rozmowy szukaliśmy odpowiedzi m.in. na pytania o to, czym jest śmierć i dlaczego nie potrafimy o niej rozmawiać? Jak myśleć o śmierci pomimo lęku przed nią? Gdzie jest miejsce na starość we współczesnej kulturze? Rozmawialiśmy także o różnym sposobie patrzenia na śmierć, pozornym braku tabu dotyczącego śmierci oraz o wpływie pandemii i wojny na nasze postrzeganie przemijania. Jak podkreśla nasz gość: “Bardzo ważne jest, abyśmy nie bali się rozmowy o przemijaniu, bo rozmowa o śmierci, to tak naprawdę rozmowa o jakości życia.”

Publikacja w mediach społecznościowych – 31 marca

  • „Każda podróż ma swój koniec…” – rozmowa z dr. Pawłem Grabowski, lekarzem medycyny paliatywnej, założycielem i prezesem Fundacji Hospicjum Proroka Eliasza na Podlasiu.
    Śmierć może nam się jawić jako agresor brutalnie przecinający nić życia. Może się też jawić jako ostatni z miliona kroków, który sięgając w wieczność napełnia egzystencję przedziwnym sensem. Różnicę między lękiem a nadzieją wyznacza samo życie, rodzinne relacje, wiara, a w końcu wrażliwa obecność bliźniego na ostatnim etapie drogi. Wiedzą o tym Ci, którzy od lat cierpliwie towarzyszą odchodzącym. Wie o tym dr Paweł Grabowski, lekarz, specjalista medycyny paliatywnej, założyciel i prezes Fundacji Hospicjum Proroka Eliasza nazywany podlaskim „Doktorem Judymem”. O dojrzewaniu do wieczności, o trudzie zmieniania świata i o proroku Eliaszu łączącym podlaskie tradycje religijne rozmawia z nim Paweł Kęska.

Publikacja w mediach społecznościowych – 2 kwietnia

  • Śmierć to przejście – rozmowa z ojcem Hieronim Kaczmarek OP, duszpasterzem, obecnie mieszkającym i pracującym w dominikańskim klasztorze w Warszawie – na Służewie.
    W czasie naszej rozmowy patrzyliśmy na śmierć z punktu widzenia chrześcijaństwa. Razem z naszym gościem poszukiwaliśmy odpowiedzi na pytania: Skoro Bóg jest dobry, to skąd bierze się cierpienie i tragiczna śmierć? Czy śmierć jest karą za grzechy? Rozmawialiśmy także o smutku i jego roli w życiu człowieka oraz o tym, jaką rolę w patrzeniu na śmierć odgrywa nadzieja. Zastanawialiśmy się także nad tym, czy, biorąc pod uwagę upływ czasu, śmierć Jana Pawła II czegoś nas nauczyła? Przyglądaliśmy się śmierci z perspektywy Golgoty, Łazarza, a przede wszystkim z perspektywy życia.

Publikacja w mediach społecznościowych – 5 kwietnia

  • W żałobie bardzo ważna jest rozmowa – rozmowa z Ewą Chalimoniuk, psychoterapeutka związana z Laboratorium Psychoedukacji, współautorką książki „Życie zmienia się, ale nie kończy”.
    Podczas naszego spotkania rozmawialiśmy o żałobie, o jej etapach i o tym, że bardzo często w życiu nie występują one po kolei. Nasza rozmówczyni opowiadała także o roli rytuałów w czasie przeżywania żałoby oraz o tym, jak ważne jest, aby w tym procesie nie być samemu.


Publikacja w mediach społecznościowych – 7 kwietnia

FILMY:





Publikacja w mediach społecznościowych – 2 kwietnia

 

PUBLIKACJA:


  • Na portalu jp2online przygotowaliśmy artykuł – Śmierć papieża. Odchodzenia Jana Pawła II w oczach Polaków, w której przyjrzymy się wydarzeniom 2 kwietnia w trzech różnych aspektach:
    1. Medialny spektakl
    Przedstawienie kolejnych faktów poprzedzających śmierć papieża widzianych przez pryzmat ówczesnych mediów. Ciekawe z dzisiejszego punktu widzenia wyznania znanych dziennikarzy, polityków, przedstawicieli mainstreamu. Pokazanie fenomenu polaryzacji polskich mediów (od Gazety Wyborczej po Nasz Dziennik) oraz skali tego wydarzenia w Polsce.
    2.Wybuch histerii czy spokojne pożegnanie?
    Zachowania i poglądy przedstawicieli różnych grup wiekowych/wyznaniowych/środowiskowych w momencie ogłoszenia śmierci. Na podstawie sąd ulicznych, bardziej ciekawych wspomnień itp. Zmierzenie się z socjologicznymi tezami antycypującymi to wydarzenie.
    3. Kogo pożegnaliśmy?
    Próba odpowiedzi na pytanie kim był dla Polaków JP2 – różne głosy podsumowujące Jego życie tuż po śmierci. Od oficjalnych „uklepanych formułek” polityków, hierarchów po bardzo osobiste, głębokie i przemyślane czy tez zaskakujące, również negatywne w stylistyce „Nie płakałem po papieżu”.

    Publikacja w mediach społecznościowych – 1 kwietnia

 

 

 

 

Partnerzy projektu:
Filharmonia Narodowa, Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego, Centrum Myśli Jana Pawła II, STOART, Polskie Nagrania

Nagrań dokonano w sali koncertowej Filharmonii Narodowej w Warszawie. Oryginał wiersza autorstwa Juliusza Słowackiego pochodzi ze zbiorów rękopisowych Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Wrocławiu

 

 

Dodano: