Tylko najwięksi samotnicy lub mizantropi potrafią obyć się bez bliskości z drugim człowiekiem. Większość z nas żyje w licznych kręgach relacji – bliższych lub dalszych. Do najbliższych zwykle zaliczamy kilka osób: najbardziej pewnych, znanych, sprawdzonych, kochanych. To przy nich czujemy się sobą, doświadczamy zrozumienia i akceptacji.
Bliskość nie jest jednak czymś stałym ani danym raz na zawsze. Aby pozostała żywa, musimy ją codziennie pielęgnować. Ważny jest wspólnie spędzany czas, podzielane pasje, przeżyte chwile, wspólne marzenia. Czy to jednak wystarczy? Czy to najważniejsze? Niekoniecznie.
Bez żywej wzajemności, opartej na głębokiej miłości i zaufaniu, bliskość nie ma szansy na trwały rozwój. Zewnętrzne działania nie rozpalą jej wewnętrznego ognia – ten musi być podsycany przez osoby połączone przyjaźnią lub miłością.
A nawet taka bliskość nie jest wolna od napięć, załamań czy kryzysów – one są naturalną częścią ludzkiej egzystencji. Nie sposób uniknąć trudnych momentów, a wręcz można powiedzieć, że ich doświadczanie i wspólne przezwyciężanie świadczy o tym, że relacja jest żywa i dynamiczna.
Współczesna kultura nie zawsze wspiera budowanie głębokiej bliskości. Wiele jej wytworów pokazuje życie jako nieustanną fiestę, wieczną radość i romantyczne uniesienia. Taki obraz może zniekształcać nasze oczekiwania wobec rzeczywistości i relacji międzyludzkich.
Warto więc sięgnąć po sprawdzoną wiedzę psychologiczną albo przyjrzeć się, jak o bliskości mówi myśl religijna – szczególnie antropologia Karola Wojtyły. Te dwa podejścia, choć różne, oferują wiarygodne i wartościowe drogi poznawania ludzkiego wnętrza i budowania trwałych relacji. Co ciekawe, w wielu punktach się one spotykają.
Tradycyjnie zapraszam Państwa do kontaktu
– do dzielenia się opiniami na temat bieżącego numeru oraz do przesyłania propozycji tematów, które moglibyśmy wspólnie podjąć. Na każdy mail odpowiemy.
Bartosz Wieczorek
redaktor naczelny
redakcja@centrumjp2.pl
Przeczytaj caly numer
