Bliskie nam pojęcia to: miłosierdzie, solidarność, bliźni. Inspiracją są dla nas słowa Jana Pawła II: Potrzebna jest dziś nowa „wyobraźnia miłosierdzia”, której przejawem będzie nie tyle i nie tylko skuteczność pomocy, ale zdolność bycia bliźnim dla cierpiącego człowieka, solidaryzowania się z nim, tak aby gest pomocy nie był odczuwany jako poniżająca jałmużna, ale jako świadectwo braterskiej wspólnoty dóbr (Novo millennio ineunte, 50).

Wolontariusze przygotowują się do pracy poprzez profesjonalne szkolenia dotyczące preferowanego obszaru wolontariatu. Zgłaszają własne pomysły i realizują je w mniejszych zespołach we współpracy z CMJPII. Biorą też udział w spotkaniach i dyskusjach, mających na celu wzajemne dzielenie się wiedzą i doświadczeniem.

Wolontariusze CMJPII otaczają opieką osoby starsze, niepełnosprawne, dzieci, pensjonariuszy hospicjum oraz uczniów potrzebujących pomocy w nauce. Ich zaangażowanie ma wymiar długofalowy, nie doraźny, dzięki czemu wchodzą w relacje z podopiecznymi, nie pozostają wobec nich anonimowi. Dodatkowo wspierają działania, które docelowo służą potrzebującym (np. pomoc w tresurze psów – przewodników niewidomych).

Pomagamy całemu człowiekowi. Troszczymy się nie tylko o jego potrzeby materialne i cielesne, ale także intelektualne, emocjonalne i duchowe – zgodnie z myślą naszego Patrona: Instytucje są bardzo ważne i nieodzowne, jednakże żadna instytucja sama z siebie nie zastąpi ludzkiego serca, ludzkiego współczucia, ludzkiej miłości, ludzkiej inicjatywy, gdy chodzi o wyjście naprzeciw cierpieniu drugiego człowieka. Odnosi się to do cierpień fizycznych; o ileż bardziej jeszcze, gdy chodzi o różnorodne cierpienia moralne, gdy przede wszystkim cierpi dusza (Salvifici doloris, 29).

 

Działamy niestandardowo. Uczymy pensjonariuszy hospicjum francuskiego przez śpiewanie francuskich piosenek, zabieramy ich na spacery po mieście i do kawiarni, organizujemy warsztaty teatralne dla dzieci z domu dziecka itd. Jednocześnie i naszych podopiecznych, i siebie uczymy wiary we własne siły, odwagi, by wziąć sprawy w swoje ręce, punktualności, rzetelności itp.

Działamy ramię w ramię z lekarzami hospicjum, pielęgniarkami, rodzinami podopiecznych, księżmi, ale nie próbujemy ich zastępować. Mamy określone zadania i odpowiedzialnie je realizujemy.