ANDRZEJ SYLWESTER ZIELIŃSKI
Urodzony 26 XI 1937 r.
Ukończył PWSM w Krakowie (klasę wiolonczeli). Profesor zwyczajny Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie. Od 1980 r. należał do „Solidarności", a od 1998 do RS AWS. W okresie 2000-2001 sekretarz stanu w resorcie kultury i dziedzictwa narodowego. Następnie od lipca do października 2001 r. minister kultury i dziedzictwa narodowego w rządzie Jerzego Buzka.

Związki z Karolem Wojtyłą – Janem Pawłem II
Profesor Zieliński poznał ks. Wojtyłę w roku 1958 i od tego czasu należał do prowadzonego przez niego duszpasterstwa (tzw. „Środowiska”). Podobnie, jak inne osoby ze „Środowiska” pozostawał w bliskim kontakcie z Janem Pawłem II aż do jego śmierci.

Z wywiadu z prof. Andrzejem Zielińskim możemy się dowiedzieć:
- jak wyglądały początki działalności duszpasterskiej Karola Wojtyły wśród studentów,
- jak ks. Karol Wojtyła został „Wujkiem”,
- czym były „kinderbale” i jaki był w nich udział ks. Wojtyły,
- jak, dzięki ks. Wojtyle, Andrzej Zieliński poznał swoją żonę,
- jak wyglądała msza prymicyjna ks. Karola Wojtyły,
- jak wyglądały „tajniki” wypraw kajakowych „Środowiska”,
- o tym, że Karol Wojtyła odznaczał się nie tylko hartem ducha, ale i ciała,
- o tym, że „Wujek” lubił śpiewać lwowską piosenkę o pięściarzu Luisie,
- jak wyglądały prywatne spotkania Jana Pawła II ze „Środowiskiem” na tzw. suchych kajakach w Castel Gandolfo,
- o tym, że Jan Paweł II potrafił czytać dwie książki równocześnie z doskonałym zrozumieniem,
- czym była idea spotkań „fajfowych”,
- jak Karol Wojtyła pomagał zrozumieć innym tajemnicę śmierci bliskich osób,
- czym podczas wypraw kajakowych było „szlajanie”,
- jak Profesor zapomniał o zapowiedzianej wizycie kardynała Wojtyły u niego w domu,
- o tym, że kardynał Karol Wojtyła spodziewał się, że może być wybrany na Stolicę Piotrową,
- o tym, że Profesor był obecny w Rzymie w czasie inauguracji pontyfikatu Jana Pawła II i podczas pogrzebu Papieża.

To słowo, które on głosił, słowo piękne, bo przecież Pan Bóg go przygotował do zawodu aktora. […] Jak pięknie mówił, ale to jest zawsze tylko słowo, ale on tak pięknie żył przecież. I to życie, to było największe świadectwo.

Sam zawsze mówił, jeżeli człowiek nie wypocznie, nie będzie mógł pracować, jeżeli nie wypocznie, nie będzie się mógł modlić. […] Umieć pracować, umieć się modlić, umieć odpoczywać. Wielka sztuka.

Najtrudniejsze to poradzić sobie z samym sobą, ale on nas tego uczył.

W swojej nadzwyczajności był zwyczajnym człowiekiem, w pełni życia.

Potrafił się radować, śmiać, smucić. Żył pełnią życia.

Rozmówca należy do grup: "Środowisko" oraz Dyplomaci i poltycy.